Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS) zaliczane jest do chorób autoimmunologicznych. Ze względu na przewlekły i nawracający charakter, wymaga stałej opieki lekarskiej i indywidualnie dopasowanego leczenia. Jakie są przyczyny RZS? Jak rozpoznać chorobę?
Przyczyny reumatoidalnego zapalenia stawów.
Na RZS ma wpływ wiele czynników, * płeć - kobiety są bardziej narażone na zachorowanie na reumatoidalne zapalenie stawów niż mężczyźni; * zaburzenia immunologiczne; * czynniki genetyczne; * czynniki środowiskowe; * palenie papierosów; * choroby przyzębia; * stres – drastyczne doświadczenia; * infekcje – możliwe jest, że pewne drobnoustroje odpowiedzialne są za wywołanie procesu zapalnego, do jakiego dochodzi w czasie rozwoju choroby. Reumatoidalne zapalenie stawów rozpoczyna się od zapalenia w błonie maziowej stawów, które w konsekwencji prowadzi do zniekształcenia chrząstki stawowej i samych stawów oraz ich zesztywnienia. W RZS bardzo często procesem zapalnym objęte są też inne układy i narządy, np. układ krążenia, płuca, oczy i nerki. Pierwsze objawy występują najczęściej w 40 i 50 roku życia, ale mogą pojawić się zarówno wcześniej, jak i później. Choroba najczęściej rozwija się przez kilka, kilkanaście tygodni, a nasilenie objawów następuje stopniowo. Rzadziej zdarza się, że objawy stają się bardzo uciążliwe w ciągu kilku, kilkunastu dni.
Objawy reumatoidalnego zapalenia stawów
Pierwsze objawy choroby są niespecyficzne, dlatego wielu pacjentów zwleka z wizytą u lekarza. Początkowo mogą pojawić się bóle mięśni, stan podgorączkowy, uczucie osłabienia i spadek masy ciała. Z czasem odczuwalne stają się bóle i obrzęki w obrębie stawów rąk i stóp, które w wyniku dalszego rozwoju choroby mogą zająć większe stawy, np. biodrowy, łokciowy czy kolanowy. Dla RZS charakterystyczna jest także tzw. sztywność poranna, utrzymująca się zazwyczaj ponad godzinę od momentu przebudzenia. Postępujący stan zapalny prowadzi do ograniczenia ruchomości zajętych stawów i powstawania charakterystycznych deformacji.
Ponieważ reumatoidalne zapalenie stawów prowadzi również do zmian pozastawowych, często u chorych zauważa się tzw. guzki reumatoidalne, czyli zgrubienia tkanki podskórnej. Mogą one rozwijać się także w narządach wewnętrznych, np. płucach. Obserwuje się powikłania o charakterze neuropatycznym, uszkodzenia narządu wzroku i częstsze zachorowania na osteoporozę. Przewlekły stan zapalny wywołuje niekorzystne zmiany w układzie sercowo-naczyniowym.
Reumatoidalne zapalenie stawów - leczenie farmakologiczne. Diagnozą i leczeniem reumatoidalnego zapalenia stawów zajmuje się lekarz reumatolog, a w przypadku, gdy konieczna jest rehabilitacja - fizjoterapeuta. Lekarz przeprowadza wywiad, bada stawy oraz zleca odpowiednie badania krwi - morfologię, OB, CRP, RF oraz przeciwciała antycytrulinowe (anty-CCP).
Leki modyfikujące przebieg choroby. Podstawowym celem leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów jest uzyskanie remisji choroby. Aby zmniejszyć stan zapalny i spowolnić postęp zmian w obrębie stawów i narządów stosuje się leki modyfikujące jej przebieg. Gdy brak jest przeciwwskazań, lekiem pierwszego rzutu jest metotreksat. W trakcie terapii należy kontrolować funkcje wątroby, nerek oraz szpiku, na wypadek wystąpienia działań niepożądanych. Gdy zastosowane leczenie nie przynosi pożądanych efektów, włącza się inne dostępne preparaty lub leki biologiczne.
Leki wspomagające. Lekarz prowadzący może dodatkowo zalecić stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Aby uniknąć działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, zaleca się ich ograniczenie do stosowania doraźnego, w zaostrzeniach choroby. Kolejną grupą preparatów są glikokortykosteroidy (GKS), także w formach dostawowych. GKS zalecane są w najniższej skutecznej dawce, w możliwie najkrótszej terapii.
Metody leczenia RZS. Bardzo ważne, aby pacjenci chorujący na reumatoidalne zapalenie stawów nie rezygnowali całkowicie z aktywności fizycznej. Odpowiednio dobrane ćwiczenia pozwolą na dłuższe utrzymanie sprawności i spowolnią rozwój choroby. Ze względu na zróżnicowany obraz kliniczny, każdy pacjent powinien skonsultować się z fizjoterapeutą, który pomoże dobrać odpowiednią serię zabiegów. Warto zwrócić też uwagę na zdrową dietę, dostarczającą niezbędnych składników odżywczych. Pamiętajmy, że nadwaga lub otyłość stanowią dodatkowe obciążenie dla stawów objętych chorobą. Ponieważ reumatoidalne zapalenie stawów może znacząco pogorszyć komfort życia pacjenta, może on wymagać pomocy psychoterapeuty oraz wsparcia i zrozumienia ze strony najbliższych osób.
Znaczenie siarki dla organizmu człowieka.
Siarka jest pierwiastkiem potrzebnym do prawidłowego funkcjonowania organizmu ludzkiego. Jest składnikiem prawie każdej tkanki i komórki. Posiada wyjątkowe właściwości, dlatego od dawna stosowana jest w medycynie naturalnej. Wpływa na funkcjonowanie organizmu, w tym mózgu, układu pokarmowego i stawów. Dzięki niej nasza skóra wygląda zdrowiej, włosy są mocne i lśniące, a paznokcie odżywione i nie łamią się ani nie rozdwajają. Z tego powodu jest składnikiem wielu kosmetyków do codziennego stosowania. Jest to pierwiastek mineralny, umożliwiający prawidłowe funkcjonowanie całego organizmu. Występuje w postaci organicznych połączeń, jako składnik białek, hormonów, kwasów i innych substancji, dzięki którym przeprowadzanie kluczowych funkcji życiowych jest możliwe. Wchodzi w skład aminokwasów, a także niektórych witamin. Wpływa na skórę, włosy, paznokcie, usprawnia pracę układu nerwowego i mózgu, obniża ciśnienie krwi a także przyczynia się do regulowania poziomu cukru we krwi. Dzięki siarce, która jest budulcem tkanki łącznej stawy są elastyczne i zregenerowane, ponieważ ona uzupełnia i regeneruje ubytki w obrębie chrząstek stawowych. Obecność siarki w organizmie warunkuje prawidłową pracę wątroby. Pierwiastek wiąże metale ciężkie i nikotynę, co ułatwia późniejsze ich wydalenie z organizmu. Jest głównym czynnikiem stymulującym wątrobę do wydzielania kwasów żółciowych. Większość związków siarki obecnych w naszym ustroju zamienia się w siarczany i może być wydalona wraz z moczem. Wspomniane siarczany przed wydaleniem wiążą się ze związkami toksycznymi (np. nikotyną), co umożliwia pozbycie się ich. Wspiera wątrobę w odtruwaniu organizmu. Przyjmowanie siarki jest wskazane w rekonwalescencji po zatruciach grzybami i środkami ochrony roślin. W przypadku niektórych organizmów siarka poprawia apetyt i wspomaga trawienie. „Pierwiastek piękności”,tak czasami nazywana jest siarka, jest także niezastąpiony w walce z uszkodzonym lub zrogowaciałym naskórkiem. Hamuje on procesy starzenia się skóry, ponadto wykazuje działanie lecznicze. Kąpiel siarczkowo – siarkowodorowa jest doskonałym rozwiązaniem, w niedoborze siarki w organizmie i zmiękczeniu naskórka. Działa na naskórek złuszczajaco i regenerująco, pozostawiając skórę jędrną i elastyczną. Taka kuracja wykazuje również działanie odczulające przy różnego rodzaju dolegliwościach skórnych, a szczególnieo pochodzeniu bakteryjnym lub grzybiczym. Tak jak już zostało wcześniej wspomniane, siarka ułatwia regenerację chrząstki i przywraca stawom sprawność, dodatkowo wykazuje działanie przeciwzapalne, dlatego też korzystanie z jej drogocennych właściwości jest wskazane w leczeniu chorób reumatycznych i zwyrodnieniowych. Doskonale sprawdza się w przypadku pacjentów zmagających się z przewlekłym zapaleniem stawów i zapaleniem nerwów pochodzenia toksycznego, jak również chorobami reumatycznymi o charakterze zwyrodnieniowym, przy osteoporozie, rwie kulszowej i nerwobólach.
KĄPIELE SIARCZKOWE działają przeciwzapalnie oraz regenerująco na tkankę łączną, a więc sprzyjają leczeniu przewlekłych chorób reumatoidalnych i choroby zwyrodnieniowej stawów. Korzystnie działają w miażdżycy naczyń tętniczych oraz obniżają poziom cholesterolu. Uelastyczniają skórę. Wzmagają odporność na infekcje. Kąpiel siarkowa wyraźnie uelastycznia skórę, wzmacnia włosy i paznokcie. U chorych na RZS leczenie wodami siarczkowymi poprawia zaburzoną hemodynamikę krążenia obwodowego w palcach rąk. Obserwacje kliniczne wskazują na występowanie już po kilku kąpielach siarczkowych zmniejszenia sztywności mięśni i bólów stawowych oraz na poprawę sprawności ruchowej. Natomiast poprawa kliniczna utrzymuje się do minimum sześciu miesięcy po kuracji.
KĄPIEL SIARCZKOWA – WSKAZANIA: Choroba zwyrodnieniowa stawów i kręgosłupa. Rwa kulszowa. Dyskopatia. Reumatoidalne zapalenie stawów. Stany pourazowe i przeciążenia narządu ruchu. Przewlekłe choroby skóry. Zaburzenia krążenia obwodowego. Cukrzyca, Dna moczanowa. Miażdżyca. Neuralgie. Choroby ginekologiczne. Łuszczyca.
KĄPIELE SIARCZKOWE – PRZECIWWSKAZANIA: Gruźlica. Choroby nowotworowe. Stany gorączkowe i duża aktywność procesu zapalnego. Niewydolność krążenia znacznego stopnia. Podeszły wiek (do oceny lekarza – pół kąpiele, kąpiele częściowe). Jaskra z wąskim kątem przesączania. Drastyczny spadek odporności i skłonność do infekcji w okresach dużej zachorowalności.
Dzienne zapotrzebowanie na siarkę to urozmaicona dieta. Jest ona składnikiem mięs, podrobów, jaj i mleka. Najwięcej siarki zawiera nabiał. Dlatego osobom zmagającym się z niedoborem siarki w organizmie zalecane są produkty pochodzenia mlecznego. Źródłem tego pierwiastka jest także cebula, czosnek, kapusta, szpinak, kalafior, papryka, brokuły, groch, brukselka.
