14 września 2022 roku odbyło się spotkanie studentów Chęcińskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku w pięknym parku w Chęcinach. Temat spotkania „Ciekawostki o Henryku Sienkiewiczu i Stefanie Żeromskim”. Pisarze byli związani z naszym regionem. Materiały na ten temat przygotowali nasi studenci, Elżbieta Ciepluch i Włodzimierz Puchała.
Pani Prezes Zofia Puchała przywitała wszystkich zgromadzonych i oddała głos kol. Włodkowi, który w sposób bardzo ciekawy przedstawił najważniejsze informacje z życia Henryka Sienkiewicza oraz opowiedział o swoim udziale w nagrywanym w Chęcinach filmie „ Pan Wołodyjowski”. Okazało się, że nie tylko Włodek był asystą , ale też niektórzy z naszych kolegów opowiedzieli o swoich wrażeniach, przedstawiając ciekawostki ze spotkań z członkami rodziny Henryka Sienkiewicza. Aby udokumentować te informacje kol. Zosia Puchała i Marta Syzdół przeczytały o najważniejszych wydarzeniach z życia pisarza. Henryk Sienkiewicz jeden z najpopularniejszych polskich pisarzy przełomu XIX i XX wieku. Urodził się w 1846 roku w Woli Okrzejskiej na Podlasiu. Zmarł w 1916 roku w Evey, w Szwajcarii. W 1924 roku sprowadzono jego ciało do Polski. Wywodził się ze stanu szlacheckiego. Ród Sienkiewiczów pieczętował się przepięknym herbem Orszyk. Wywodził się z litewskich Tatarów. W 1866 roku otrzymał świadectwo maturalne, na którym oceny bardzo dobre miał tylko z 3 przedmiotów; język polski, historia Rosji i Polski, geografia powszechna. Pozostały oceny to 13 dostatecznych. Podczas ostatniego egzaminu w Warszawskim Gimnazjum w ciągu godziny napisał pracę za dwóch kolegów oraz własną. Za namową rodziców rozpoczął studia na wydziale lekarskim Szkoły Głównej Warszawskiej. Po pewnym czasie przeniósł się na studia prawnicze, a następnie na wydział filologiczno-historyczny. Miał trzy żony. Każda miała na imię Maria. W roku 1900 otrzymał tytuł Doctora Honoris Causa od Uniwersytetu Jagiellońskiego. Wizerunek Sienkiewicza pojawił się na nominale 500.000 zł. Z roku 1990. Lubił męskie rozrywki; polowanie i grę w karty. Miał kompleks związany z niskim wzrostem i dziecinnym wyglądem, być może właśnie dlatego niepokaźnego Pana Michała Wołodyjowskiego uczynił jednym z pierwszoplanowych bohaterów trylogii i najlepszym szermierzem Rzeczypospolitej. Najważniejsze powieści Henryka Sienkiewicza: „Quo vadis”,' Krzyżacy”, „Ogniem i mieczem”, „Potop”, „Pan Wołodyjowski”, „W pustyni i w puszczy” były zekranizowane. W 1900 roku z okazji 25 lecia pracy, otrzymał od społeczeństwa majątek w Oblęgorku. Stworzył tam szkołę dla dzieci.
Kolejnym pisarzem związanym z naszym regionem był Stefan Żeromski, a ciekawostki z jego życia przedstawili kol. Ela Ciepluch i kol. Stasiu Król. Stefan Żeromski urodził się w 1864 roku w Strawczynie. Dzieciństwo spędził w Ciekotach w Górach Świętokrzyskich. Rodzice Żeromskiego wcześnie zmarli, a on młode lata spędził w biedzie. W młodości nabawił się gruźlicy, z którą zmagał się przez całe życie. Edukację rozpoczął jako dziewięciolatek w szkole podstawowej w Psarach, a następnie w Męskim Gimnazjum Rządowym w Kielcach. Utrzymywał się głównie z korepetycji. Kłopoty finansowe i rozwijająca się gruźlica spowodowały, że gimnazjum skończył bez matury. Uczęszczał do szkoły weterynaryjnej, którą porzucił po dwóch latach ze względów finansowych. Zaczął zarabiać jako guwerner szlacheckich dzieci. W 1890 roku objął posadę w Nałęczowie w uzdrowisku. Nałęczów stał się pierwowzorem Cisowa w „Ludziach bezdomnych”. Ożenił się z Oktawią z Radziwiłłowiczów Radkiewiczową. Na przełomie XIX i XX wieku rozważał zamieszkanie w Kielcach. Po opublikowaniu „Popiołów” i odniesieniu sukcesu literackiego , Żeromski porzucił pracę w Bibliotece Ordynacji Zamoyskich i przeniósł się do Zakopanego. Ponownie wrócił do Nałęczowa, gdzie zbudował Chatę - dom góralski według projektu Stanisława Witkiewicza, prowadzono tu ochronkę i tajną szkołę. W 1913 roku Żeromski powtórnie się ożenił z Anną Zawadzką. Żeromski czterokrotnie był nominowany do Nagrody Nobla w dziedzinie literatury, niestety nie otrzymał jej. Przez rok aż do swojej śmierci mieszkał na Zamku Królewskim w Warszawie. W 1925 roku pisarz ciężko zachorował na serce. Zmarł w swoim pokoju 20 listopada 1925 roku. Jego śmierć wywołała żałobę narodową, pogrzeb był wielką manifestacją. Utwory Żeromskiego przekładane były na kilkanaście języków, wiele trafiło na scenę. Powstały też liczne filmy: „Syzyfowe prace”, „Popioły”, „Wierna rzeka”, „Rok 1863”, „Dzieje grzechu”, „Przedwiośnie”. Kolejny raz miło spędziliśmy środowe popołudnie. 
Tekst Elżbieta Ciepluch, zdjęcia Helena Król.
